Hikikomori

In de romans van de Japanse schrijver Haruki Murakami zoeken personages vaak een langdurige eenzaamheid op in een lege kamer in een flatgebouw, in een verscholen berghut in een bos, in een put in een doodlopend steegje. Dat hedendaags kluizenaars-fenomeen heet in Japan Hikikomori (vrij vertaald als terugtrekking), en schijnt bij Japanse jongeren in trek te zijn. Ze sluiten zich (al dan niet met computer) op in hun slaapkamer onder het motto dat het veiliger is in je kamer te blijven, dan te mislukken in de wereld. In Murakami’s magisch realistische romans lukt dat wonderwel met de personages, maar kan dat ook in het echt? In deze solodansvoorstelling op locatie wil Thomas Devens deze beslissing van terugtrekking plaatsen tegenover een (veronder)stelling van Merleau-Ponty die stelt dat de mens een intentioneel wezen is. Hij wordt bij al zijn activiteiten door de buitenwereld gefascineerd. Met HIKIKOMORI toont Thomas zijn persoonlijke proces van de terugtrekking en de uiteindelijke (on)mogelijkheid om als danser volledig teruggetrokken te zijn. Hij trekt zich terug in een leegte die omhuld en gedefiniëerd wordt door klanken en geluiden van Paul Devens. In deze geluidsomgeving wordt hij voortdurend uitgedaagd om voor zichzelf uit te maken of hij al dan niet reageert op de restanten / impulsen van een wereld die hij achter laat.

Concept en uitvoering: Thomas Devens
Set & Sound: Paul Devens
Productie: inti (www.intivzw.be)

Hikikimori from intro in situ on Vimeo.

Op de bovenverdieping:”Pavillion” van Paul Devens

[youtube bFFrU8E5Qrc]
De installatie “Pavillion” refereert aan een bouwsel dat voor het genoegen, vaak in een park, is neergezet. Een beschutte plaats vanwaar de omgeving met een andere intentie kan worden waargenomen. Een plek om te kijken en om gezien te worden. Hoogstandjes van architectuur en de presentatie van onder meer kunst hebben historisch een belichaming gevonden in deze vorm, getuige de wereldtentoonstellingen van onder meer Brussel, Montreal en Sevilla en de in Giardini van de Biënnale van Venetië. “Pavillion” plaatst zich op het veld tussen architectuur en gecomponeerd geluid en onderzoekt op een formele manier de ervaring van geborgenheid en van blootstelling. Als middel daarvoor dienen twee mobiele wanden die de condities voor een fysieke en akoestische ruimte bepalen. Binnen de zoektocht naar de essentie worden ruimte en tijd tot onderwerp gemaakt. De toeschouwer wordt hierin betrokken en wordt geëxposeerd onderdeel van “Pavillion”.

Over de artiesten:
Paul Devens (° 1965) studeerde aan de Akademie voor Beeldende Kunsten en de Jan van Eyck Academie in Maastricht. Zijn werk beweegt zich op het snijvlak tussen installatie, video, geluid, performance en architectuur. Zijn werk was te zien en/of te horen in musea en kunstinstellingen zoals: museum Z33, Hasselt, Le Magasin, Grenoble, het Bonnefantenmuseum, Maastricht, ISP, Office for Contemporary Art, Oslo, Marres, Maastricht, , Neu Aachener Kunstverein, Aachen, le Lieu Unique, Nantes, le Confort Moderne, Poitiers, ctrl_alt_del, Istanbul (biennale), Experimental Intermedia New York en Gent.

Thomas Devens (° 1977) volgde zijn dansopleiding aan de Fontys Dansacademie in Tilburg (NL). (1996-2000 opleiding docent dans, 2000-2001 opleiding theaterdans uitvoerend) Hij werkte mee met onder andere Peggy Olislaegers, Helma Melis, Bert van Gorp en Peter de Cupere (“Sniff Receptor”). Met Anabel Schellekens danst hij in de voorstellingen “Blanco Spoor” (2002), “Carmina Burana” (2003), “Era” (2003), “Dans in Huis” (2004) en de huiskamervoorstelling “Vous permettez?” (2006). Ook dansten zij samen in “Reset”, naar een concept van Paul Devens. Als choreograaf was hij ook onder meer verantwoordelijk voor “Kievielaviedekie” (2005), voor het Leuvense fABULEUS.

Met steun van: Stad Genk, Theater op de Markt, de Warande (Turnhout), Festival Cement (NL)HIKIKOMORI wordt verder uitgewerkt tot een ‘avondvullende’ versie, die op 12 december 2007 in première gaat in de Warande in Turnhout.